Dede, yemek bağımlılığı tedavisi planmda önerdiğim yükseltici gıdaları tüketerek ve yükseltici aktiviteleri yaparak kendi ayaklan üzerinde durmak, değerli hissetmek ve duygulannı bastırmamak için çabalamaya devam ediyordu, internetten Fransızca dersleri veren bir programa kaydoldu ve her sabah 20 dakikayı buna ayırmaya başladı. Paris'e gitme hayalini gerçekleştirmek için bir mevduat hesabı açtırdı. Hayatının dört gözle bekleyeceği deneyimlerle (kendi seçtiği deneyimler) dolu olduğunu hatırlamak için Dede'nin bu yükseltici aktivitelere ihtiyacı vardı. Dışarıdan sipariş ettiği pahalı yemeklerle duygulannı rahatlatmaya çalışmaktansa evde yükseltici yemekler pişirmeyi seçtiğinde tasarruf ettiği 5 doları Paris seyahati fonuna ekledi. Neyi bıraktığına değil hayatına neyi eklemeyi seçtiğine odaklanmaya başlamıştı.
Davranışlarını yemden programlarken Dede şunu fark etti; artık kötü bir olay yaşadığında veya kendini kötü hissettiğinde otomatik olarak yemek yeme isteği duymuyordu. Hatta bu isteği giderek daha az duymaya başlamıştı. Ofisindeki o adamla arkadaş oldu ve birlikte bir şeyler içmeye gittiler.
Ve sonra bir gün, yıllardır taşıdığı o 3 kilo fazlalığın 2 kilosunun gittiğini fark etti. Üstelik bu kiloları hiçbir zaman geri almadı. En önemlisi, Dede'nin düşünce biçimi düzelmişti. Geri kalan 1 kilonun fark edilmediğini veya düşünmeye değmediğini anlayacak kadar kendini sevmeye başlamıştı. Duygusal sebeplerden yemek yeme alışkanlığından vazgeçmişti ve kendini olaylarm akışına bırakıp mutlu olmaya başlamıştı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder